Dekadentyzm we współczesnej sztuce polskiej

Zapraszam do artukułu o formule dyskursu dekadenckiego w polskiej sztuce: “Mówiąc „dekadentyzm” czy „dekadent”, przywołujemy całą gamę skojarzeń semantycznych — upadek, schyłkowość, wynaturzenie, dziwaczność — nie ograniczają się one jednak do zamkniętego kręgu. Każde z nich niesie za sobą kolejne pole znaczeniowe, implikuje bowiem istnienie jakiegoś ideału, od którego odstąpiono. Ta dwoistość powoduje, że słowo „dekadentyzm” staje się mało przejrzyste, polaryzuje, jest trudne do uchwycenia[i]. Jak wiemy, zjawisko dekadentyzmu istniało na długo przed pojawieniem się Baudelaire’a, choć nie zawsze określane było takim właśnie mianem.
W starożytności zachowania typu dekadenckiego — wiązane z obrazem negatywnego zjawiska świadomościowego, odnoszącego się do sfery politycznej, socjologicznej i moralnej — nazywano vocillatio lub inclinatio[ii]. Sensy te w pewien sposób powtarza średniowiecze.” Więcej odnajdziesz tutaj. 

Leave a Reply

Your email address will not be published.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.